Verhaal van een vondeling.

 Dit is Sally, een van de vele slachtoffertjes van de commercie. De broodfok industrie in dit geval.

Nog voordat we haar gezien hadden hebben we een gesprek met haar gehad, om uit te leggen wat haar (nu weer) te wachten stond, en om een beetje een beeld te krijgen van haar karakter. Het gevoel was dat ze een wereldvreemd meiske was, maar zeker geen onderdeurtje. Ze keek uit naar haar nieuwe situatie, en vol vertrouwen hebben we haar in ons gezin opgenomen.

Toen Sal bij ons in huis kwam wist ik eigenlijk bijna niets van haar, behalve dat ze niet zindelijk was, en extreem angstig zou zijn. nu vind ik het altijd prettig om zo blanco mogelijk en zonder vooroordelen aan een “project” te beginnen, dus de onwetendheid was meer een voor dan een nadeel.

We zijn na wat observatie en een simpel optelsommetje tot de conclusie gekomen dat dit meiske als taak heeft gehad puppies op de wereld te zetten, en voor deze schone maar zware taak weinig dankbaarheid heeft ontvangen. (lees: Sally was productieteef bij een broodfokker)

Ze is namelijk inderdaad niet zindelijk, snapt werkelijk niets van die wezens op twee benen maar voelt zich heel ontspannen tussen de honden, kan zelfs niet zonder andere honden om zich heen zonder in paniek te raken. Haar lijfje ziet er uit alsof ze meerdere malen pups heeft gehad, haar gebit (wat inmiddels gesaneerd is) zag er verschrikkelijk uit,

Naast de gebruikelijke rotte tanden en kiezen, had ze ook een aantal tot aan de wortel afgebroken tanden en zelfs gespleten kiezen, tanden en wortels. Iets wat volgens ons en de dierenarts moet zijn ontstaan doordat de tanden met grote kracht en regelmaat in aanraking zijn gekomen met een hard voorwerp. Wellicht tralies…?

Maar goed, met deze feiten en vermoedens zijn we dus met haar aan de slag gegaan. Allereerst een Bach bloesem remedie voor haar samengesteld. Ze krijgt dit in een dubbele dosis twee maal daags door haar eten omdat het te stressvol zou zijn om haar vier keer per dag te vangen en het erin te proppen.

Daarnaast de rust van onze heerlijke meidenroedel bestaande uit drie allerliefste windhonden, en een chinees naakthondje genaamd Fee. Vooral deze laatste speelt een hoofdrol in het herstel van Sally. Fee is Sally’s grote voorbeeld, haar veilige haven, haar alles. Waar Fee is is Sally, en dat is heel handig, want Fee is (inmiddels) een voorbeeldig, heel gehoorzaam hondje, en Sally volgt haar in alles, letterlijk.

Dat wil zeggen dat we Sal al de derde dag dat ze bij ons was los hebben laten lopen tijdens de dagelijkse boswandeling. Ze struint nu dagelijks met Fee het hele bos door, en komt keurig met haar vriendin mee als ze geroepen worden. In huis is ze heel nieuwsgierig naar die gekke tweebenige honden,  snuffelt wat aan benen en handen, maar laat zich niet aaien, dan schiet ze weg. Heeft ze echter niet in de gaten dat ze door een mens geaaid wordt omdat ze bijvoorbeeld driftig ergens aan het snuffelen is, kunnen we haar gewoon aaien. O wee als ze omkijkt en ziet wie haar aanraakt, dan is ze weg, maar het wil wel zeggen dat ze aanraking op zich geen probleem is.

Ze kon eerst nog niet zo goed springen, dus in het begin “vingen” we haar ‘s avonds en zetten haar bij de andere hondenmeiden op de bank. Ze ligt daar dan de hele avond tegen Fee aangerold heerlijk te knorren, en laat zich dan ook goed aanraken, dus op deze momenten krijgt ze dagelijks een flinke dosis Reiki. Ontspanning alom.

Inmiddels springt ze de hele dag de bank op en af, en ook eten op de keukentafel is niet veilig voor haar.

Dit laatste trouwens is een nieuwe ontwikkeling welke is ontstaan nadat Sonja de jassentechniek op Sally heeft losgelaten. Ze heeft door middel van het uitrekken van de jassen bijzonder veel energetische ballast verwijderd, en het resultaat is duidelijk merkbaar. Kort uitgelegd: Sally is aan het puberen! Oké best lastig op z’n tijd, maar wel een heel goed teken. Het wil zeggen dat ze met een redelijk schone lei begonnen is, en dat ze opnieuw aan het leerproces van een jonge hond begonnen is. Aan ons de schone taak om dit in goede banen te leiden…

Ik zeg “redelijk schone lei” want ons mensen vind ze nog steeds als noodzakelijk kwaad. Ze neemt van ons wel de lusten maar niet de lasten, eten en wandelen is een lust, al het andere is een last. Wat ik wel merk is dat ik beter tot haar doordring. Ze weet namelijk best dat je als hond buiten hoort te plassen maar de gemakzucht overheerst, en eten stelen doet ze ook heel sneaky met een behoedzame blik op een van ons…”wordt ik niet betrapt…?!”  Heel soms begint ze als een pup, heel onhandig te spelen met Fee, en weet zich dan overduidelijk geen raad met haar lijfje. Ondanks dat vind ik het een geweldig gezicht dat ze zich veilig genoeg voelt om het te proberen.

Wat ze wel sinds een paar dagen doet is haar kopje op het been of de arm van mijn man leggen als we op de bank zitten. Hele kleine vooruitgangetjes dus, die bijna niet opvallen omdat het van die gewone alledaagse dingen zijn, maar als je erop gaat letten is er al heel veel veranderd in nog geen drie weken tijd.

Kortom…onze Maltese muts is zo hulpeloos nog niet, En onder dit door mensen beschadigde friemeltje, komt langzaam aan een bijdehand zelfverzekerd hondje tevoorschijn.

We zijntrots op haar! En op de ander honden, die zich toch maar weer lenen als crisismedewerksters,en dit geweldig doen.

 Ik verwacht nog zeker een aantal maanden bezig te zijn met de socialisatie naar mensen toe, en houd een slag om de arm wat betreft het slagen van deze missie. Maar dat is niet iets voor nu. Een dag tegelijk,en tot nu toe is elke dag weer een kadootje.